بسياري از افراد در رويارويي با مسائل زندگي فاقد تواناييهاي لازم هستند و همين امر آنان را در مواجه با مشكلات و مسائل روزمره زندگي ناتوان و آسيبپذير ساخته است. بسياري از اين مشكلات و اختلافات ريشههاي رواني – اجتماعي دارند. انسانها براي مقابله سازگارانه با موقعيتهاي تنشزا و كشمكشهاي زندگي نياز به آموختن برخي مهارتها دارند. يكي از موثرترين برنامههايي كه به افراد كمك ميكند تا زندگي بهتر و سالمتري داشته باشند، برنامهي آموزش مهارتهاي زندگي است. آموزش مهارتهاي زندگي در ايران از سال 1377 شروع شده است . هدف از آموزش اين مهارتها كمك به افراد در جهت شناخت هر چه بهتر خود ، كنترل هيجانات و استرس و حل كردن هرچه بهتر مسائل و مشكلات است. در سايهي تامين چنين اهدافي ، تواناييهاي رواني- اجتماعي افراد افزايش پيدا كرده و باعث ميشود كه افراد مسئوليتهاي مربوط به نقش اجتماعي خود را پذيرفته و بدون صدمه زدن به خود و ديگران با چالشها و مشكلات زندگي روبرو شده و انتخابها و رفتارهاي سالمي در سرتاسر زندگي داشته باشند.
همرا با ارتقاء سطح بهداشت رواني، انگيزههاي افراد در مراقبت از خود و ديگران ، پيشگيرياز بيماريهاي رواني و مشكلات رفتاري افزايش مييابد . يادگيري مهارتها ، تنها يك ياديگري نيست ، بلكه افراد علاوه بر دانش و اطلاعاتي كه بدست ميآورند، نگرشها و ارزش ها نيز تحت تاثير قرار گرفته و اين مهارتها را در موقعيتهاي واقعي زندگي بكار ميگيرد .
نقش طبيعي و مهم انطباق فرد با شرايط زندگي، و محور اصلي افزايش تواناييهاي رواني - اجتماعي و ارتقاء سطح سلامت از طريق آموزش در هر يك از حوزههاي زير ميباشد:
· تصميم گيري – حل مساله
· ارتباط موثر – رفتار بين فردي
· تفكر انتقادي – تفكر خلاق
· مقابله با هيجانات - مقابله با استرس
· خودآگاهي – همدلي
