مانیا سندرومی است که از برخی لحاظ متضاد افسردگی است اکثر مبتلایان به مانیا در نهایت افسردگی دچار میشوند.
ویژگیهای اصلی سندروم مانیا عبارتند از :
1- رفتارهایی مهار گسیخته شامل ولخرجی زیاد، افزایش فعالیت جنسی و قمار فراوان
2- افزایش فعالیت و خودبزرگ بینی و مسئولیت پذیری
3- عدم تحمل شکست
4- افزایش میل جنسی، کاهش وزن و بی اشتهایی، بی خوابی و انرژی بیش از حد
5- سرخوشی ــ تکلم زیاد
الگوهای بالينی مانيا :
1- مانیای خفیف : تکلم و فعالیت جسمی افزایش می یابد، خلق بی ثبات است و بیمار غالباً نشئه است اما گاهی تحریک پذیر است. بلندپرواز است و بیش از توان ولخرجی می کند.
2- مانیای متوسط : خلق نشئه بیمار توسط دوره هایی از خشونت و افسردگی و تحریک پذیری قطع می شود. بزرگ منشی و سایر اشتغالات ذهنی ممکن است هذیانی شوند.
3- مانیای شدید : فعالیت بیمار خیلی زیاده از حد می شود. هذیان ها و تفکر بیمار شدید و بی ربط است
و توهم نیز در او راه می یابد. ممکن است بیمار بی حرکت شود و صحبت نکند.
درمان مانيا :
داروهای آنتی سایکوتیک مثل کلروپرومازین و هالوپریدول در درمان مانیای شدید مؤثرند. ECT نیز در مانیا مثل افسردگی تأثیر درمانی دارد.
تهیه و گردآوری: جلال مرادی
