" پرخاشگری "
پرخاشگری یعنی عملی که آسیب رسانی عمدی به دیگران منتهی شود. این آسیب رسانی حالتهای گوناگون دارد و می تواند آزارهای روانی از قبیل فحاشی، تحقیر و توهین باشد. پرخاشگری عمدی می تواند از سایر انگیزشهای غیر پرخاشگرانه متمایز گردد.
ناکامی و پرخاشگری :
پژوهشها مبین آن است که ناکامی پرخاشگری را افزایش می دهد. این دیدگاه تحت عنوان فرضیه ناکامی و پرخاشگری سابقه ای طولانی دارد و می توان گفت :
ــ هر ناکامی می تواند به پرخاشگری بینجامد
ــ هر پرخاشگری می تواند به ناکامی جدید بینجامد.
کاهش پرخاشگری :
یکی از عوامل مؤثر در ازدیاد روحیه پرخاشگری شیوع فقر است. محققان رابطه مستقیمی بین فقر خانواده و میزان تعارض و پرخاشگری شان ذکر کرده اند، سطح پایین درآمد سبب می شود که در روابط خواهر و برادران و والدین و فرزندان و والدین با یکدیگر پرخاشگری گسترش زیادی پیدا کند. همچنین محققان دریافته اند که پدران بیکار بیشتر از پدران شاغل کودکانشان را کتک می زنند.
هر چند عامل فقر در بروز پرخاشگری بسیار مهم است اما نباید تأثیر تربیت نادرست والدین را بر کودکان نادیده گرفت. در واقع دوری از والدین و تبعیض میان فرزندان موجب افزایش روحیه پرخاشگری و بزهکاری در آنان می شود. وقتی والدین خشن کودکشان را تنبیه می کنند معنایش این است که آنچه را من انجام می دهم انجام نده نه آنچه را که می گویم. بنابراین روحیه پرخاشگری در فرد رشد می کند.
درمان :
یکی از راههای کنترل پرخاشگری فرو خوردن خشم است فرد باید سعی کند در هنگام عصبانیت خشم خود را فرو خورده و به پرخاش دست نزند.
برخی روانشناسان معتقدند که پرخاشگری کلامی می تواند منجر به کاهش پرخاشگری عملی گردد آنها معتقدند که این امر باعث خالی شدن عصبانیت می گردد. ولی ممکن است در مواردی پرخاشگری کلامی به پرخاشگری عملی نیز بیانجامد. در هر حال یکی از مهمترین و بهترین راههای کنترل و کاهش پرخاشگری آرام کردن فرد عصبانی است که باعث فرو نشستن خشم او می شود.
تهیه و گردآوری: جلال مرادی
