اختلال شخصيت مرزي
بيماران مبتلا به اختلال شخصيت مرزي با بي ثباتي فوق العاده عاطفه، خلق، رفتار، روابط شيئي، و تجسم نفس مشخص هستند.
ويژگي هاي باليني :
بيماران مرزي تقريباً هميشه به نظر مي رسد كه در يك بحراني قرار دارند. نوسان خلق در آن ها شايع است. ممكن است بيمار لحظه اي اهل بحث و مجادله به نظر برسد. لحظه اي ديگر افسردگي نشان دهد و زماني ديگر از فقدان هرگونه احساس در خود شكايت كند. ماهيت دردناك زندگي انها را در اقدام هاي مكرر خودآزارانه مي توان مشاهده كرد. اين بيماران ممكن است به قصد اخذ كمك از ديگران اقدام به تيغ زدن مچ دست يا رفتارهاي خود آزارانه ديگر نمايند، يا اينكه ابراز خشم كرده و يا خود را به طريقي از عواطف غير قابل مقاومت رها سازند.
شخصيت مرزي در بين ديگر اختلالات شخصيت در به بازي گرفتن ديگران همتا ندارد. بيماران مرزي تنهايي را خوب تحمل نكرده و جستجوي همنشين را ( مهم نيست چقدر نامطلوب باشد )، به تنها نشستن و احساس پوچي و بي كسي كردن ترجيح مي دهند. از نظر علمي بيمار مرزي بالغ در روابط خود مردم را به دو گروه تماماً خوب و تماماً بد تقسيم مي كند. مردم در نظر آن ها يا تكيه گاه و پرورش دهنده هستند يا آدم هايي نفرت انگيز و ساديست كه بيمار را از احساس ايمني محروم كرده و هر زمان كه او احساس وابستگي نمايد تركش مي كنند در نتيجه اين اشتقاق آدم هاي خوب به صورت ايده آل بيمار درآمده و بدها ارزش داده نمي شوند. چرخش وفاداري از فرد يا گروهي به فرد يا گروهي ديگر فراوان ديده مي شوند.
درمان :
رواندرماني : بيماران مبتلا به اختلال شخصيت مرزي در محيط بيمارستان، كه در آن رواندرماني فشرده فردي و گروهي دريافت مي كنند، پيشرفت نشان مي دهند. همچنين فرصت تكامل با كادر آموزش ديده از رشته هاي مختلف را پيدا كرده و از درمان هاي تفريحي، كادر درماني، كادر درماني، و آماده سازي شغلي بهره مند مي گردند. چنين برنامه هايي مخصوصاً وقتي محيط خانه به دليل تعارض هاي درن خانوادگي يا استرس هاي ديگر نظير سوء رفتار والدين براي توان بخشي بيمار مخرب باشد، كمك كننده هستند.
بيمار مبتلا به اختلال شخصيت مرزي را كه بيش از حد متمايل به جرح خويشتن است، مي توان در محيط حفاظت شده بيمارستان تحت نظر و تحت شرايط ايده آل بيماران تا زماني كه بهبودي كامل نشان دهنده قرار داده، كه البته ممكن است تا يك سال به طول انجامد.
درمان دارويي : از داروهاي ضد جنون براي كنترل خشم، خصومت، و دوره هاي كوتاه پسيكوتيك استفاده شده است. تجويز ضد افسردگي ها به بهبود خلق افسرده كه در اين بيماران شايع است منجر مي شود.
گردآوری: جلال مرادی
