اختلال شخصيت نمايشي با رفتار پر زرق و برق و نمايشي و رل گرا در اشخاص هيجاني و تحريك پذير مشخص است. در كنار ظاهر پر زرق و برق اين افراد غالباً ناتواني براي برقراري وابستگي هاي عميق و ديرپا وجود دارد.
ويژگي هاي باليني :
بيماران به اختلال شخصيت نمايشي رفتار توجه طلبانه بارزي نشان مي دهند. اين افراد به مبالغه احساسات خود و سعي مي كنند مي كنند هر چيزي را مهم تر از آنچه واقعاً هست جلوه دهند. وقتي كانون توجه نباشد و مورد تعريف و تمجيد قرار نگيرند، ممكن است حملات كج خلقي و گريه زاري به راه انداخته و ديگران را متهم سازند.
چنين كساني ممكن است خودبين و خودپسند باشند. نيازهاي شديد وابستگي، آن ها را زودباور و ساده لوح مي سازد. اين بيماران از احساس هاي واقعي خود بي خبرند و قادر به توضيح انگيزه هاي خود نيستند. استرس نيز واقعيت سنجي ها آن ها به آساني از هم در مي شكند.
درمان :
روان درماني : مبتلايان به اختلال شخصيت نمايشي غالباً از احساسات واقعي خود بي خبرند، بنابراين تصريح احساسات دروني آن ها يكي از فرآيندهاي مهم درماني است روان زماني تحليل گرا، خواه گروهي، احتمالاً درمان انتخابي براي اين اختلالات شخصيت است.
درمان داروئي : داروهاي ضد افسردگي براي افسردگي و شكايت هاي جسمي، داروهاي ضد اضطراب براي اضطراب، داروهاي ضد جنون حالات مسخ واقعيت مفيد است.
گردآوری: جلال مرادی
